வடிவரசு

உயிரந்தம்

காலக்கடைசி சொட்டைப ருகினேன் முதல்சொட்டில் நின்று…

என்னை விரும்பித் தொலைத்துவிட்டு என்னைத்தேடி என் நான் மட்டும் துணைவர ஏகிறேன்…

பிறந்தமேனியில் பூசிய வார்த்தைகள் பிறப்புறுப்புள்நுழைந்து தாகம் தணித்தது தனக்கான ஆவேசத்துடன்…

மலையின் அமைதியிலிருந்தெழுந்து மெல்லமெல்ல வளியுடன் நடந்து ஆல்கைப்பிடித்து…

என்றோ கிறுக்கியது நெடுநெடுவெனப் பூத்து காதற்கடவுச்சொல்லானது கள்ளிச்செடி இளமையுடன்…

ஆத்மீகப் பாதையில் திரும்பி நடக்க அலகிலா விளையாட்டில் மனமூறிக்கிடந்தபோது…

விழுந்து விழுந்து எழுந்தெழுந்து அல்லது உடைந்திட்ட மனதை தடவியபோது…

வார்த்தைகளை வெள்ளையாகயெடுத்து வண்ணத்தில் குழைத்தபோது சில சாம்பல் நிறமும்…

தாய்மை என்பார் சிலர். காமம் என்பார் பலர்…

ஒற்றை துளியாக்கி ஆகாயத்தை உள்ளங்கையில் ஏந்தநினைத்து இல்லாத பெயரொன்றை சூட்டிக்கொள்ள…